چه تلخ شده ام،
گوئی که دشنام مرا می گوید نه من دشنام را،
روزگار
گوئی که تقدیر، همیشه دیر شدن است
گوئی شکست و شکستن است،
گوئی که نقشه ها را،
برای برآب شدن می کشم،
پروازها را،
برای برخاک شدن می کنم.
گوئی که پیش از آمدنم رفته بوده ام . . .

همچنان که زنجیرها می پیچند و باتلاقها می بلعند . . .

به اوج هم می رسم،/ مثلاً اوج درد/ اینجا/ حالا/ مشتهای سرد/ سنگهای شکستنم/  بیا/ نمی دانستی؟/ انتها ندارد،/ حتی اوج ندارد./ بازیچه های سرنوشت/ کسی چیزی نوشت/ بیا/ باز تکرار شد/ داستان من قدیمیست،/ همچو دردهایم/ کهنه است،/ همچو زخمهایم./ بعد هزار بیت،/ هنوز هزار بیت مانده/ تایکی از هزار زخم خود را بگویم/ آنهم کمی،/ ذره ای./ حرفهایم را،/ در زباله ها هم نیافتم./ اشکهایم را،/ به گنداب ها هم نریختند./ پای برهنه،/ سفر./ قصه ها قدیمیست./ مرا با تیرگی،/ چنان آمیخته اند،/ که خورشید را ذوب می کنم./
« نه قصه ای بلندم،/ نه افسانه ای دور،/ فقط وصله ای ناجورم،/ وصله ای ناجور . . .//»

مستانه باید رفت. عشق قله ای بلند است. ترس و وسواس همزاد قله هاست. لذت و وسوسه هم. همیشه پرنده های جسور پرواز قله ها را لمس می کنند نه کرمهای لزج ترس ، غریزه و خمودی. سبکبار و سبکبال باید رفت نه سنگین دل و سنگین حال. نباید لغزید، نقشه نباید چید، قدم را پس نباید گذاشت، عشق بازی نیست. عاشق همیشه برنده است. « آنجا که عشق بازی شود فقط بازنده خواهد داشت» . . .

گاهی مسیر مهمتر از مقصد است، گاهی زیباتر. گاهی مسیر مقصد را فراموش می کند و گاهی مقصد مسیر را . . .

متاسفانه یا خوشبختانه خیلی از مشکلات بزرگمون راه حل های خیلی کوچکی دارند راه حل هایی که به خاطر کوچک بودنشون سخت دیده می شوند و به دست می آیند . . .

نسبتی که میان فکر و عمل در زندگیمان برقرار می کنیم مهم ترین بخش زندگیمان است : چرا فکر می کنیم؟ چگونه فکر می کنیم؟ چرا عمل می کنیم؟ چگونه عمل می کنیم؟ چگونه فکر کنیم تا صحیح عمل کنیم و چگونه عمل کنیم تا صحیح فکر کنیم . . .

تهی زخواهش بودن،
تهی زخواهش ماندن،
منم چو باد مسافر؛
منم چو ابر مهاجر؛
چو باد که لحظه ای نروم، نیستم دیگر.
که می وزم و می روم تنها،
اگرچه آسیابی دهد تکان دستی،
خوب می دانم :
اگر که بمانم،
دوباره خواهد مرد؛
دوباره خواهم مرد.

چو ابر هرچه باریدم،
دوباره ابر آسمان بودم،
دوباره پنجه باد راه رفتن بود؛
دوباره گمشده ام را نمی یابم؛
دوباره بی کوله بار باید رفت؛
دوباره تنها و خالص و سپید و سبک؛
رها دوباره همچو باد، مثل ابر،
دوباره بی رسیدن و مقصد،
بدون همسفر و راه و همراهی،
دوباره باز باید رفت؛
دوباره باز باید رفت . . . .

تو نمي داني كه عطر نفست،
همچو عطر نفس فرشته ها،
تا به روياي كجا مي بردم . . .

سحر نسیم مه گرفته و دریا کمی طوفانی

سحر کنار شب بی انتهای روزگارش

سحر زمان خداحافظی بود و رفتن برای رفتن بود

دگر نمانده بود شوق به جز شوق انتها

به انتهای زمان در ضمیر خسته و ناامید سینه اش

سحر کنار ماسه ها مرد می غلتید

سحر زمان خداحافظی دوباره آمده بود

در  امتداد ساحل عریان دوید و خوب دوید

وگوئی و انگار دو بال سپید

در آمد از دو سوی سینه خسته ولی پر از شوقش

زمان و روح و تنش خوب سبک می شد

چنان که بادبادکی زرد و پرامید

به سوی بی انتهای دریا رفت

به سوی انتهای درد

کوچک و کوتاه و دور و محو می شد

در ابهام دریا و گرگ و میش و مه

زمان خسته تکرار می ایستاد

دوباره سایه باد بر زمین افتاد

دوباره مرد دیگری به دریا رفت . . .

دوباره مرد دیگری نیامد از دریا . . .

صبح آمد دوباره :

آفتابی نیست ،

ولی روشنی هست ،

نه در دلم :

نه روشنی هست و نه آفتابی !

چه صبح تلخی ،

چه صبح بی امیدی ،

کاش بیدار نمی شدم :

گوئی هزار سال خواب تو را دیده ام .

دلم سخت می فشرد :

گوئی که می خواهم ،

از هزار زنجیر کنده شوم .

سخت به غربت گرفتارم :

نه غربت این خانه ،

نه غربت این شهر ،

نه غربت این سرزمین ،

که غربت این دنیا .

شهوت کنده شدن دارم ،

شهوت پرواز ،

هر چه اینجا سر بگردانم ،

بیشتر گم می شوم ،

کاش می شد بروم . . .

روزهای خیسیست رود زیبا ،

چگونه زنده ای ؟

چگونه جاری ؟

نفس باید کشید ،

تا می شود باید رفت ،

تا جان هست ،

تا جاده هست ،

تا هست باید رفت ،

تا سخن هست باید گفت ،

بیا روشن باش ،

بیا زنده باش ،

بیا طغیان هستی ،

بیا امید باش ،

بیا به مرداب نرویم !

آنگونه که می روند .

بیا جستجو کنیم :

بچه های رنگ را ،

که بر دامن کشیم ،

غنچه های نور را ،

که بر چشم زنیم .

طفلان طلوع را ،

که بر دست بگیریم .

بیا با هم بخوانیم ،

بیا ترانه های قدیمی هنوز هستند ،

بیا با هم بخوانیم .

بیا شاید دوباره ،

کمی باران ببارد ،

بیا با هم بخوانیم ،

بیا غریبه ، من هم غریبم ،

بیا آشنا باشیم ،

بیا دیگر از ترس نگوئیم ،
بیا دیگر از امروز .

بیا بیدها هنوز می رقصند ،

بیا سپیدارها هنوز می لرزند .

بیا چنارها هنوز ،

پنجه در بلندای آسمان دارند .

بیا گنجشکها هنوز ،

میوه های شاخه های لخت زمستانید .

بیا سیم ها هنوز ،

میزبان پرستوهای خسته ،
بیا کلاغ ها هنوز ،

بر کاج های بلند ،

لانه می سازند ،

بیا هنوز می شود دانست ،

بیا هنوز می شود فهمید .

بیا هنوز کمی بهانه هست ،
بیا با هم بخوانیم . . .

آرام قدم بر می دارم ،

شب نشسته بر فضا ،

تاریک و بی صدا ،

نکند که بیدار شود ،

چین نرم امواج ،

رود را به پیش می راند ،

گوئی کسی هست ،

گوئی کسی حرف می زند ،

می ایستم ،

کسی نیست ،

می روم ،

کسی نیست .

رودخانه باز می رود ،

گوئی کسی گفت برو ،

گوئی کسی گفت بیا !

می روم ،

می آیم ،

کسی نیست ،

کسی چیزی نمی گوید !

قور قور قورباغه های اسرار

جیر جیر جیرجیرکان تنها ،

آهنگ رقص نی ها ،

چیزی هست که باید گفت ،

چیزی هست که باید شنید ،

چیزی نمی گویم ،

چیزی نمی شنوم ،

می دانم که باید رفت ،

نمی دانم کجا ،

می دانم که باید گفت ،

نمی دانم چه را .

کسی چیزی نمی گوید ،

آرام قدم برمی دارم  . . .

تنگ غروب . . .

(مکان : سی و سه پل)

 پیرمرد و رودخانه !

(مکان : حاشیه زاینده رود )